bir defa olur o

Sonra dedi ki; 'yüzün neden yüzüme bakmaz ?'

Sevmek insanlıktanmış;

Eskiden, çok eskiden mesela bugün tartışma gücünü benden aldı ya, yazar yine şiir, olur yine şair. Yoksa ben mi olurum, ya da ölürüm. Olayım mı şiir ? Öleyim mi şair ? Yok yok, ben olayım şair. Kim bilir, belki büyüyünce bende yazarım renk renk, güzel ve özel. Tutarım elif'in ucundan ölürüm şair doğarım şiir.

Ama bugün;

katil benim - benim zanlı

benim o soysuz

o benim

şiir de benim - naaş da ben ,,

Ve pencerem de kuş sesleri;

İçimde ki şeref yoksunu özlemin önüne geçemiyorum ki, (Y)azdıracak en yosmalısından en affilisinden bir mektup.Yakdıracak ucunu yollatacak aklı karışığıma. Belki de en iyisi ne dersin ? Duyarım belki yeniden pencerem de ki kuşların sesini. Yine yeniden duyarım çiceklerin nefesini belki. Benimde aklım karışır belki ? Tuttururum belki o güzel ahenki, ve yazarım yine sözü müziği bana ait o mektubu, kim bilir. Ondan önce, hepsinden önce, en önce de hele; nasıl da özeldir ve en güzeldir o aklı karışık insanlar.

o şarkı

 

Ve güven !
o illet bir defa olur !

..bazen ..

Bu aralar çok sevgisizim.

Örneğin hurmayı sevmem .. mesela ..
Sevmem sümbülün de Istanbulun da kokusunu ..

galiba ..

Ama ben kağıt helva severdim,

Çicek severdim, kuzuyu çok severdim,

 Lunaparkı da severdim,

Kitap severdim, elma şekerini severdim.

Severdim o tarz şeyler çok ..

Dedim ya,
Bu aralar çok sevgisizim işte .

o şarkı

.

O ki hayat boğazımda kaldı, yoksa bende bilirdim buraya afilli birşeyler yazmayı.

Madem gelmişim boş geçmeyeyim, bir kaç tavsiyelerde bulunayım;
Müzikal - 'Singin' in the rain ve 'Wicked'
Oyun - 'Macbeth'

Ayrı dallarda müthiş zevkli performans, izlemeye değer.

Geçerken uğradım, birdaha ne zaman uğrarım muamma.
Dedim ya, bu aralar boğazıma kaçan kılçıkla meşgulum.

'geç kalınmış bir yaş günü hediyesi'

dedi ki,
'saçına benden bir şeyler dokunsun istedim'

o şarkı 

 Devam etti/m;
'Gece. Otobüse yürüyorum. Vakit dar. Ev, benim evim. Ben yine yabancıyım. Gece cadde tekinsiz. Ben ortasındayım. Aklımda ev, aklımda o. Ne kadar güçlüyüm. Sırf ...
Deftere yazı yazmayı unuttum ! Hatırlar mı ? Zaman dar. Korku geniş. Delilik !

Yine de sonsuzluk ondan başka kimseye yakışmıyor.'

O

Bir radyo dinliyorum, dalıyorum eskilere ..  Gömdüğümü zannettiğim o eksiklik hissine yeniden yenik düşüyorum. Ve baktım olmuyor, aldım aynayı karşıma konuştum; 'ne yaparsan yap, nereye gidersen git hüzün huyundur, .. kaçamazsın ne benden ne kendinden .. O'ndan, hiç ..'

 Ve kabulleniyorum, bir o var benden içeri.

o şarkı

bir sırrım var, kimselere demediğim

dedi ki, 'içinde kavgacı bir ruh var'...

Beni tanıyormuş gibi konuşma lütfen. Içimden geçenleri, yaşanmışlıklarımı, heveslerimi, kursağımda kalanları, yasaklarımı, iç çekişlerimi, pişmanlıklarımı biliyormuş gibi .. Ben ! Asi ruhu ile baş edemeyen, hezeyanlarını anlayamayan, yorgun ayaklarımın nereye gittiğini kestiremeyen ben ! .. Sus ! Tanıyormuş gibi yapma ! Lütfen öyle yapma .. Ayakların altında ezme ..

Ve etrafıma baktığımda kimseyi göremiyorum. Köşeye sıkıştırılmış sıkıntılar, hüzünlü gözler, küçük mutsuz insanlar, soluk, içi katran dolu, insanlar paslı anılar .. sadece o'nlar görüyorum. Ve, ben ..

Hani boşver boşlukları demişsin ya,
Hadi canımın en içi, hadi en canım,
Hadi kuzi, hadi kolaysa gel birlikte boş ... verelim ..

Biliyor musun bazi şeyler çok anlamsız ..
Sırrımı suyun üstüne yazmak mesela çok fazla anlamsız ..

Sonra her 'iç çekislerimde parça parça senden solmak ..', işte o en fazla çok fazla anlamsız ..

neyse ..

sadece dinle/n

o şarkı

Bu gece ..

Hayallerim kendini kırdı ..
Artık kendimle konuşmayacağım.

o şarkı

gün gelir anlarsın ..

.. nerde durdugunu ..

.. hiç bir şey/i olmadığını ..

.. ala gözüne hayran olmadığını ..

.. eksik olduğunu ..

.. kalabalığın içinde çığlık olduğunu ..

.. o kadın olduğunu..

.. hayal olduğunu ..

.. hiç bir kitabın içine sığmadığını ..
.. kayıp şehrin  o şarkısı olduğunu..

.. yağmur olduğunu, rüzgar olduğunu, ateş olduğunu..

.. sonra yok olduğunu,

çok geç de olsa anlarsın .

gün gelir, hiç olduğunu anlarsın .

o şarkı

İstanblue

nasıl dese/m ?

dedi ki, 

dudaklarım daha önce hiç bu kadar aşk çekmemişti

buselerim hiç bu kadar sen çekmemişti

dudakları şehvet saçan sevgili,

onları yalnız bana sakla

öpmesin kimse benden başka 

dedim ki, 

aşk başlamadan güzel 

o yaşa(n)madan güzel

hiç kimse yeterince yanmamış

hiç kimseyi yeterince yakmamış

aşikar o ki,

hiç kimse aşk'a doymamış ..

* 

söyle, sen hiç o'na doyanı gördün mü ?

o şarkı

'hiç bulutu teselli etmeye çalisan insan gördün mü ?'

'dinle' dedi ve başladı çalmaya ..

o tını

'dinledim'

koca bir nefes aldıktan sonra

'denizin öfkesini yeni anladım' dedim  ..

-------------------------------------------------------------------------

sonra

boğuşuyorum, kendimle arafımla, ruhumla ..
çabalıyorum, battaklığın en dibinde nefes almaya çalışıyorum
ve yanlış insanları hayatımın merkezine koyduğumu anlıyorum ..
keşkeleri, pışmanlıkları olan bir kadın değilim,
ağlayan sızlayan tiplerden hiç değilim.
ölsem, ölüyorum demem, demedim !

pandoranın kutusu;
kapalı kutu değilim ancak her şey kendi içimde
ücralarımda ..
sanrılarım, hezeyanlarım, korkularım, eksilerim ve artılarım ..
işte ne varsa içimde ..
bu yüzdendir kalbî, susmalarım ..
bu yüzdendir ki şaskınım, şapşalım, sarmaşığım ..
işte bu yüzdendir mat olduğum ..
sustuğum ..

ikibinokiki, işte sanadır yenik düşüşüm ..
kırgınlığım, üşüyüşüm .. sersemliğim ..

ve,

ikibinonüç;

bir bakmışsın var/ım

bir bakmışsın yok/um

o şarkı