içimde bir çocuk durmaksızın ağlıyor, ciğerlerimi dağlıyor,
o'nu daha fazla dinleyemeceğim ..
susturmam lazım, ama bunun için ilk önce insanlıktan çıkmam lazım !
...
kapattım ardımdan insanlığa dair tüm kapıları,
yıktım, yaktım tüm köprüleri !
Tanrım, insan ! olmak ne zor bir zanaat.
hani Peygamber ümmetim demiş ya,
oysa o ne iyi niyetler ile demişti değil mi !
düşünüyorum da, bu âdemoğluna dua mı, beddua mi diye ..
..
sınıyorsun Rab,
ölümlere, kavgalara, lanetlerlere alışıyoruz !
karışıyoruz, ve bu hengamenin tam orta yerinde bir âdemoğlu.
âh, Sevdiğim, bizi ne cok sınıyorsun Sen ..
terör, deprem, babaocağı .. söyle hangisine yanayım ben !
âh, Rabbim, ne olurdu ki Sen bizden razı olsaydın ..
..
zor zamanlarda yalnız kalmayı, içime ağlamayı tercih etmişimdir hep.
şimdi ise biri olsa, sadece biri, sımsıkı sarılsam,
sadece ağlasam, hıçkıra hıçkıra ağlasam ..
kendimi, içimi, ruhumu bırakabilsem ..
medcezir halimi bir akıtabilsem ..
aksam ..
...
nefes alabilsem
...